Dixy

6 augustus 1982 - 27 maart 1996

Hij woog 3,5 kilo, was maar zo groot als een konijn maar hij had lef als geen ander. Het was een lief, trouw en moedig beestje, een doorzetter, pittig en een echte teckel.
Op 6 jarige leeftijd raakte zijn achterhand verlamd als gevolg van een hernia.  Hij werd mijn allereerste revalidatie-patiënt. Ik moest hem helpen om zijn blaas te ledigen en we bedachten diverse therapieën en trucjes om hem aan het lopen te krijgen. Na een paar dagen kreeg hij weer wat kracht in zijn poten en strompelde hij vooruit. Elke dag ging het beter en na verloop van tijd was het bijna niet meer te zien. Alleen als hij moe was, zwalkte hij wel eens heen en weer en als je hem iets te hard op zijn kop drukte als je hem aaide dan kwam zijn achterkant van de grond (waarschijnlijk had hij ter compensatie zijn voorpoten wat meer naar achteren gezet).
Toen hij een jaar of 13 was, begonnen de dagen zwaar te tellen voor hem. Toen het echt niet meer ging, hebben we hem laten gaan. Hij is ruim 13,5 jaar bij ons geweest.

Jerry Indeed van Huize Comtessa

11 februari 1985 - 3 januari 2000

Jerry was een trouwe lieverd maar absoluut geen held. Hij verschool zich het liefst achter zijn "grote" broer. Dat ging helaas moeilijk want hij was een behoorlijk maatje groter dan Dixy.
Het was een gemakkelijk hondje, lui aangelegd en niet gezegend met teckelmanieren. Na de dood van zijn beste vriend had ik verwacht dat hij zou gaan treuren maar dat viel gelukkig mee. In 1996 heb ik het ouderlijk huis verlaten en zag ik Jerry een stuk minder. Gelukkig kwam hij regelmatig op vakantie. Ondanks dat hij geen kleine kinderen meer gewend was, reageerde hij op zijn oude dag heel goed op onze pasgeboren dochter. Als hij op bezoek was, lagen ze samen op de deken.
Tijdens zijn lange leven zijn we, geloof ik, maar één keer met hem naar een dierenarts moeten gaan. Hij had hazelnoten naar binnen gewerkt en die wilden er niet meer uit. Wat hebben we gelachen toen het laxeermiddel begon te werken. Hij moest rennen zo hard als zijn korte pootjes hem dragen konden maar helaas was hij nog niet snel genoeg om zich op de juiste plek van zijn verstopping te ontdoen. Met een gigantische knal kaatste de dwarsliggende hazelnoot, als een ongeleid projectiel, tegen de verwarming. En alles wat achter die verstopping zat natuurlijk ook. Deze details zullen we jullie verder besparen.
Rond de eeuwwisseling was het leven voor hem niet meer aangenaam, hij was moe, oud en versleten. Ook hem hebben we laten gaan. Hij is bijna 15 jaar oud geworden.

Lucky Ontario from Nova's Power

14 oktober 1997 - 16 augustus 2005

Diego's moeder Lucky is jammer genoeg op te jonge leeftijd overleden aan kanker. Gedurende haar leven heeft ze veel prachtige nakomelingen voortgebracht waaronder onze Diego. Ze is helaas nog geen 8 jaar oud mogen worden.

Tjiki

geboorte onbekend - 10 november 2005

Op een warme zomerse dag, kwam Tjiki aangevlogen. Het was nog een jong dwergpapegaaitje dat de zomer niet zou gaan overleven in de vrije natuur. We hebben hem met veel moeite weten te vangen en hebben hem in een kooitje gezet, naast onze eigen agaporniden Dodi en Ali.

Omdat hij waarschijnlijk gewend was om zaad te eten, hebben we de eerste maanden nodig gehad om hem te laten wennen aan de brokken die onze eigen vogels krijgen.Toen dat gebeurd was, hebben we de vogeltjes aan elkaar laten wennen. Aanvankelijk leek dit goed te gaan maar op een gegeven moment leek het me misschien toch verstandiger om Tjiki bij Ali en Dodi weg te halen. Dodi vond het wel gezellig met tjiki erbij maar Ali was het daar niet mee eens.

Helaas heb ik toch te lang gewacht met tjiki eruit te halen en op een middag lag Tjiki dood in het kooitje. Hij was niet gewond maar toch wordt Ali nog steeds verdacht van zijn dood.

Dodi

geboorte onbekend - 22 december 2007

Dodi, ons dwergpapegaaitje (Agapornis Personata, officieel geheten) is een aantal jaren bij ons geweest.
Hij (of zij) zat samen met zijn vriendje Ali in een kooitje. Interesse om uit het kooitje te komen, had hij nauwelijks. Zijn grote hobby was spetteren in zijn badje. Op een ochtend heb ik hem dood gevonden in zijn geliefde badje.

Hij had al een aantal keren last gehad van een soort toevallen, mogelijk dat hij hieraan is overleden. Zelf denk ik eerder dat hij een acute hartstilstand heeft gehad en zo voorover in het badje is gevallen.

We hopen dat Ali zijn vriendje niet al te erg gaat missen.

Golden Blackberry's Diesel

"Dirk"

27 september 2004 - 2 januari 2009

Ruim een jaar geleden kwamen we via deze website in contact met Diego's broer Dirk.

Uit de verhalen van zijn vrouwtje kreeg ik de indruk dat de broers, wat karakter betreft, veel op elkaar leken en ook aan het uiterlijk kon je zien dat het echte broers waren. Helaas was Dirk's gezondheid niet zo best, hij leed al geruime tijd aan epilepsie. Lang was er hoop dat hij met medicatie een hondswaardig bestaan kon hebben maar dit heeft niet zo mogen zijn. De epilepsie was niet voldoende onder controle te krijgen en zijn mensenfamilie kreeg de indruk dat Dirk niet meer happy was. Met heel veel pijn in hun hart hebben ze toen besloten hem zijn rust te gunnen. In zijn eigen vertrouwde omgeving is Dirk, omringd door al zijn dierbaren, op 2 januari 2009 ingeslapen. Hij is helaas maar 4 jaar oud mogen worden maar heeft in vele harten een onuitwisbare herinnering achtergelaten.

Jammer genoeg hebben we nooit de gelegenheid gehad om persoonlijk met deze lieve, dappere broer van Diego kennis te maken maar we weten heel zeker dat hij, al was het veel te kort, heel veel liefde heeft gekend van een fantastisch gezin. Bij deze willen we zijn vrouwtje, baasje en zijn mensenbroertjes dan ook heel veel sterkte toewensen bij dit tragische verlies.

Lieve, lieve, dappere Dirk, rust zacht.